دو سیستم مهم و حیاتی در ساختمان بدن زنبور عسل ، سیستم گوارش و سیستم تنفسی است. سیستم گوارش زنبور عسل بسیار خاص و سیستم تنفسی ارگانیسمی شبیه به دیگر چند سلولی ها دارد. زنبور بدون استفاده از سیستم گوارشی پیچیده خود قادر به تشخیص گرده از شهد نبوده و بدون سیستم تنفسی نمی تواند به زندگی خود ادامه دهد.
دو سیستم مهم و حیاتی در ساختمان بدن زنبور عسل ، سیستم گوارش و سیستم تنفسی است. سیستم گوارش زنبور عسل بسیار خاص و سیستم تنفسی ارگانیسمی شبیه به دیگر چند سلولی ها دارد. زنبور بدون استفاده از سیستم گوارشی پیچیده خود قادر به تشخیص گرده از شهد نبوده و بدون سیستم تنفسی نمی تواند به زندگی خود ادامه دهد.
سیستم گوارش زنبور عسل
بین دهان و مری یک پمپ مکنده قرار دارد. این پمپ کیسه بزرگی است که دارای دیواره ماهیچه ای است و در داخل سر جای دارد. این کیسه وسیله مکیدن و فرو بردن نوش گل ها و برگرداندن محتویات چینه دان است که از نظر برداشت نوش از گل ها بسیار مهم است. در داخل کپسول سر همچنین غده های بزاقی و غده های ترشح کننده شیر زنبور عسل یا غذای نوزادان قرار گرفته است. کانال غذایی از دهان شروع می شود، بعد به پمپ مکنده می رسد، پس از آن مری و بعد چینه دان یا محفظه عسل قرار دارد. چینه دان قابل اتساع است. بلافاصله بعد از آن Proventriculus قرار دارد که به منزله دهانه معده است. به عنوان مثال این دهانه اجازه می دهد که گرده وارد معده شود ولی مانع عبور نوش گل می گردد و به همین ترتیب مانع از آن می شود که غذا از معده به داخل چینه دان برگردد. بعد از معده، روده قرار دارد که خمیده و چنبره ای است و پس از آن روده راست قرار گرفته است. روده راست دارای قدرت اتساع زیادی است و هنگامی که زنبوران در زمستان های سرد برای مدت طولانی در محیط بسته نگهداری می شوند و نمی توانند پرواز و تخلیه فضولات را انجام دهند، این فضولات را تا چند ماه در خود نگاه می دارند. لوله های مالیپگی به عنوان دستگاه دفع ادرار کار می کنند که این ها لوله های باریک و پیچیده ای هستند که در فضای داخل شکم پراکنده اند و مواد زائد، بیشتر اسید اوریک و نمک ها را جذب می کنند و به داخل روده می ریزند. این لوله ها در محل اتصال روده به معده قرار گرفته اند.
دستگاه تنفس زنبور عسل
از بسیاری لحاظ زنبور عسل تفاوتی با دیگر ارگانیسم های چند سلولی ندارد. سلول های آن اکسیژن جذب می کند و گاز گربنیک دفع می نماید. این عمل به وسیله یک سیستم تنفسی تامین می شود که شامل سوراخ های تنفسی و تراشه ها می باشد زیرا اسکلت خارجی زنبور عسل طوری نیست که مانند غشاء بدن بعضی از جانوران بتواند از سطح پوست تنفس کند. تراشه ها لوله های خالی منشعبی هستند که دارای دیواره فنری ضخیم اند. هر یک از این لوله ها از سوراخی در سطح جلو که سوراخ تنفسی Spiracle نامیده می شود به تمام قسمت های بدن امتداد پیدا می کند. سه سوراخ تنفسی در سینه و شش سوراخ در روی شکم وجود دارد. توسط این لوله ها اکسیژن مستقیما به سلول ها می رسد و گاز کربنیک به همین نحو از سلول ها به خارج دفع می شود. تنفس همانطور که در بدن انسان هم عمل می شود به علت فنری بودن جدار لوله ها به انقباض و انبساط شکم ارتباط دارد.
