تغذیه زنبور عسل می تواند کمک بسیار زیادی به شناخت مواد معدنی مفید برای انسان نماید. همچنین زنبورداران با دانستن میزان و نوع تغذیه زنبور عسل می توانند کمک بسیار زیادی به تغذیه زنبور ها خود نمایند. در این مقاله در سه قسمت قصد داریم به نکات مهمی در مورد مواد پروتئینی در تغذیه زنبور عسل بپردازیم.
تغذیه زنبور عسل می تواند کمک بسیار زیادی به شناخت مواد معدنی مفید برای انسان نماید. همچنین زنبورداران با دانستن میزان و نوع تغذیه زنبور عسل می توانند کمک بسیار زیادی به تغذیه زنبور ها خود نمایند. در این مقاله در سه قسمت قصد داریم به نکات مهمی در مورد مواد پروتئینی در تغذیه زنبور عسل بپردازیم.
اگرچه هر ارگانیسمی احتیاجات خاص خود را دارد ولی پروتئین است که غالبا از عوامل محدود کننده غذایی است و یا در مورد ارگانیسم هایی که برای تامین منابع انسان نگهداری می شوند از همه مواد غذایی دیگر گرانتر است. این اصل در مورد زنبور عسل نیز صادق است. دانه های گرده است که تمامی احتیاجات کلنی زنبور عسل را از لحاظ پروتئین که برای رشد بدن نقش اساسی دارد و برای ترمیم بافت ها و سایر اعمال بدن لازم است تامین می کند ولی دانه های گرده برای زنبور عسل تامین انرژی نمی کند.
از سال های پیش بعضی از زنبورداران به اهمیت گرده در زندگی زنبور عسل پی برده بودند. آنها متوجه شده بودند که وقتی در طبیعت گرده تمام می شود دو تا سه هفته بعد پرورش نوزادان متوقف می گردد. غریزه زنبور عسل برای جمع آوری گرده رشد بسیار دارد. اگر موجودی گرده کم باشد و شرایط هوا اجازه دهد، زنبوران کارگر از کندو خارج می شوند و حتی بسیاری از مواد غیر قابل هضم مانند خاک اره، ذرات چوب پوسیده، غذای آسیاب شده دام ها و حتی غبار کنار جاده و غبار و زغال سنگ را به کندو حمل کنند.
در فعالیت های یک کلنی عادی دانه های گرده دو عمل انجام می دهد: یکی این که کارگران آنها را به عنوان منابع پروتئین، ویتامین، چربی و مواد معدنی مصرف می کنند تا غده های تامین کننده ژله رویال به طور عادی رشد کند. غده های تولید کننده غذای نوزادان در زنبورهای پرستار یک ماده بسیار مغذی ترشح می کنند که ژله رویال یا شاه انگبین نام دارد. این ماده محتوی مقدار زیادی پروتئین است و برای تغذیه لاروهای جوان و ملکه به کار می رود و دوم اینکه گرده به عنوان منبع پروتئین مستقیما برای تغذیه لاروهای مسن تر و زنبوران نر مصرف می شود.
مصرف گرده به وسیله زنبوران کارگر خیلی زود حدود دو ساعت پس از خروج زنبورهای جوان از سلول های خود شروع می شود. در پنج روزگی حداکثر مصرف را دارد و از این به بعد بتدریج کم می شود بطوری که در ده روزگی به صفر می رسد. این عمل با دوره پرستاری زنبوران کارگر مطابقت دارد. اگر زنبور پرستار ناگزیر باشد که برای مدت بیشتری پرستاری را ادامه دهد به همان ترتیب تغذیه از گرده نیز ادامه می یابد.
