پکیج ها
ورود
برگزیده ها راهنمای خرید

تاکنون پنج نژاد معروف از گونه زنبور عسل معمولی یا اروپایی که شهرت جهانی دارند شناسایی و معرفی شده اند که یکی از آن ها نژاد ایرانی زنبور عسل است که بار ها در طبیعت ایران مشاهده شده اند و شاید حتی نیش آن ها نیز خاطراتی را برای ما به ارمغان داشته است.

تاکنون پنج نژاد معروف از گونه زنبور عسل معمولی یا اروپایی که شهرت جهانی دارند شناسایی و معرفی شده اند :

۱ . زنبور عسل سیاه یا Apis mellifera mellifera

این نژاد در تمام قاره اروپا، کوههای آلپ و روسیه مرکزی وجود دارد دارای بدنی درشت و سیاه رنگ هستند و طول زبان آنها کوتاه یعنی ۵.۷ تا ۶.۴ میلی متر است. در بهار رشد آنها کند ولی در اواخر تابستان به حداکثر رشد می رسند. به بیماری حساسند و شرایط سخت زمستانی را به خوبی تحمل می کنند.

نژادهای زنبور عسل معمولی یا اروپایی یا  Apis mellifera

۲ . زنبور عسل ایتالیایی یا زنبور طلایی یا Apis mellifera ligustica

موطن اصلی این نژاد شبه جزیره ایتالیا است. از نظر جثه کوچکتر از زنبور عسل سیاه و رنگ آن زرد مایل به قهوه ای است. طول زبان بین ۶.۳ تا ۶.۶ میلی متر است. نژادی است آرام و تمایل کم به بچه دادن دارد. تولید عسل آن کم است. در بهار سریع رشد می کند و زمستان های سرد را تحمل نمی نماید.

۳ . زنبور عسل قفقازی یا caucasica Apis mellifera

این نژاد مخصوص کوه های قفقاز در کشور گرجستان است. رنگ آنها خاکستری و زبان آن بلندتر از سایر نژادها است یعنی ۷.۲ و آرام بوده و کم نیش می زند. تا اواسط تابستان رشد آنها به حداکثر می رسد، تمایل کم به بچه دادن دارند، تولید بره موم آنها زیاد و به علت حساس بودن به بیماری نوزما، از زمستان گذرانی خوبی برخوردار نیستند.

۴ . زنبور عسل کارنیولان یا Apis mellifera carnica

زنبورهای این نژاد در قسمت جنوبی کوه های آلپ و شمال بالکان و دره دانوب؛ یعنی کشورهای اتریش، مجارستان، رومانی و آلمان پراکنده اند. از نظر ظاهری شبیه زنبورهای ایتالیایی هستند. رنگ بدن خاکستری و قهوه ای و طول زبان آنها ۶.۴ تا ۶.۸ میلی متر است. آرام ترین زنبورها بوده و نیاز غذایی آنها کم است. با هر نوع آب و هوایی سازگاری دارند. تولید عسل آنها زیاد و نسبتا به بیماری مقاوم هستند.

نژادهای زنبور عسل معمولی یا اروپایی یا  Apis mellifera

۵ . زنبور عسل ایرانی یا Apis mellifera meda

موطن اصلی این نژاد ایرانی است. از نظر ظاهری، سه حلقه اول شکم این زنبورها سیاه و بقیه زرد مایل به خاکستری است رشد آنها خوب و تا خرداد ماه به بیشترین شمار خود می رسند. در مناطق سردسیر، سرمای زمستان را به خوبی تحمل می کنند. تولید و مصرف بره موم آنها زیاد است و از ویژگی های نامطلوب آن می توان به تمایل زیاد آن به غارت گری و بچه دادن اشاره کرد.

محصولات مرتبط

نظر شما

کد امنیتی