دام هایی که در منطقه چرا می کنند معمولا مزاحمتی برای کندوها ندارند ولی علف های اطراف آنها را می خورند. اگرچه باید آنها را طوری قرار داد که دامها نتوانند بین آنها راه بروند و یا این که فاصله آنها آنقدر باشد که یک گاو یا یک اسب وقتی بین آنها می چرخد پا روی کندوها نگذارد. این جانوران معمولا لابه لای کندوها به سمت جلو حرکت می کنند و به ندرت روی خط مستقیم به عقب یا جلو می روند لذا معمولا به کندو برخورد نمی کنند. آنها معمولا سعی می کنند وقتی به کندو برمی خورند برگردند ولی گاهی هم باعث اذیت کلنی می گردند.
زنبورداران شهری به طور مجموع مخالف تدوین قوانین مربوط به منع زنبورداری در شهر هستند، ولی آنهایی که منصف باشند قبول می کنند که استقرار کندو در محل نامناسب موجب ناراحتی همسایگان می گردد و در این صورت از وضع مقررات شهری برای جلوگیری از مزاحمت ها پشتیبانی می کنند. زنبورداران برای تدوین مقررات مربوطه به نگهداری زنبور عسل در شهرها طرف مشورت قرار می گیرند. یکی از این مقررات در سال ۱۹۶۱ برای شهر توسان در آریزونا به تصویب رسیده که گاهی به عنوان نمونه در مسائل شهری در رابطه با زنبورداری مورد استفاده قرار می گیرد که به طور خلاصه این مقررات به شرح زیر است :
الف . هیچ کس در محدوه یک شهر نباید کندو، محفظه یا جعبه ای که در آن زنبور عسل نگهداری می شود مستقر نماید و یا زنبور عسل نگهدارد مگر این که نگهداری زنبور عسل همراه با پیش بینی های زیر باشد.
۱ . اگر کلنی های زنبور عسل در فاصله کمتر از ۱۵ متر از حدود محل استقرار قرار داشته باشد، باید پرچینی از گیاه یا مصالح ساختمانی که کمتر از ۱.۵ متر نباشد و زنبورها از آن عبور نکنند در اطراف محل تعبیه شود.
۲ . برای زنبورهای عسل در محل استقرار باید آبشخوری از آب تمیز و تازه در نظر گرفته شود.
۳ . زنبوران عسل و وسایل زنبورداری مورد استفاده، باید براساس قوانین و مقررات ایالتی تهیه و نگهداری شوند.
ب . این مقررات شامل مدراس و دانشگاه هایی که به منظور مشاهدات و مطالعات علمی کندوها یا جعبه های زنبور عسل را در محوطه مدرسه یا ساختمان دانشگاهی نگه می دارند نمی شود.
استقرار چند کندو یا تاسیس یک زنبورستان در مناطق روستائی مسئله مهمی به وجود نمی آورد. در نواحی شمالی آمریکا، زنبورداران موفق طی سال ها تجربه آموخته اند که کندوهای خود را نزدیک ساختمان ها، دیوارها و حتی کنار بادشکن ها قرار دهند تا از وزش بادهای سرد زمستان در امان باشند. در نواحی جنگلی، کناره های جنوبی که آفتابگیر است از جاهای خیلی سایه بهتر است.
محل استقرار کندوها باید در تمام فصول دارای راه مناسبی باشد که از طریق آن بتوان گاهگاهی کندوها را بازدید نمود. در جاهایی که درجه حرارت غالبا بیشتر از ۳۲ درجه است استقرار کندوها در محلی که بعدازظهر ها سایه گیر باشد هم برای زنبوران مفید است و هم برای زنبوردار که به راحتی بتواند آنها را بازدید کند.
دام هایی که در منطقه چرا می کنند معمولا مزاحمتی برای کندوها ندارند ولی علف های اطراف آنها را می خورند. اگرچه باید آنها را طوری قرار داد که دامها نتوانند بین آنها راه بروند و یا این که فاصله آنها آنقدر باشد که یک گاو یا یک اسب وقتی بین آنها می چرخد پا روی کندوها نگذارد. این جانوران معمولا لابه لای کندوها به سمت جلو حرکت می کنند و به ندرت روی خط مستقیم به عقب یا جلو می روند لذا معمولا به کندو برخورد نمی کنند. آنها معمولا سعی می کنند وقتی به کندو برمی خورند برگردند ولی گاهی هم باعث اذیت کلنی می گردند.
در معدودی از نواحی هم زنبورها مورد دستبرد و دزدی قرار می گیرند که برای این نوع از مسائل راه حل ساده ای وجود ندارد.
