کوچ زنبور عسل از نظر اقتصادی برای زنبوردار حائز اهمیت است. زنبورداران حرفه ای که شغل اصلی آنها زنبورداری است با توجه به تجاربی که در طول سال ها زنبورداری از گیاهان عسل زا، منطقه رویش و زمان شروع شهد کسب کرده اند، در طول سال برای تولید عسل بیشتر به مناطق مختلف کوچ می نمایند. در صورتی که زنبوردار دارای تجربه در این زمینه باشد و یا بتواند اطلاعات کافی در مورد مناطق خوب در یک فصل را از افراد با تجربه کسب نماید ، بهره وری کندو ها به شدت افزایش خواهد یافت.
کلنی های خود را در بهار به مزارع مرکبات و جنگل، در تابستان به مراتع سرسبز ییلاقی و در پاییز به مزارع آفتابگردان و دانه های روغنی، کوچ می دهند و از آنها بهره برداری بیشتری می نمایند. در این صورت احتمال خوراندن تغذیه های جایگزین به کلنی کمتر شده و در نتیجه کلنی قوی تر و عسل تولیدی توسط زنبور مرغوب تر خواهد شد.
کوچ زمستانی زنبور عسل صرفا برای رشد کلنی و تولید بچه کندو و همچنین تقویت آنها قبل از جریان شهدهای بهاری است و زنبورداران معمولا در اوایل بهار مناطق گرمسیری را ترک کرده و به طرف مزارع مرکبات و مناطق جنگلی کوچ می نمایند.
زنبورداران که قادر به کوچ زمستانه نیستند، مجبور هستند از طریق زمستان گذرانی کلنی های خویش، فعالیت مجدد خود را قبل از بهار با گرم شدن تدریجی هوا در همان محلی که کندوها زمستان گذرانی کرده اند شروع نمایند.
